"মালিক ছাৰৰ অনুভূতিৰে অনুভৱ"
(ঘন দুৱৰাৰ লাইফৰ এক্সপেৰিমেণ্ট)
----------------------------------------------
--ঘৰ গুৱাহাটীত ,কর্মস্থলী চিমেনচাপৰিত। চিমেনচাপৰি!অৰুণাচল পাহাৰৰ পাদদেশৰ এডোখৰ সৰু ঠাই।সেউজীয়া অৰুণাচল পাহাৰৰ বুকুৱেদি ওলাই আহিছে চিমেন নৈ। চিমেন নৈৰ ওপৰত পূবা-পশ্চিমাকৈ পাৰি দিয়া হৈছে গাড়ী-ঘোঁৰা,পদযাত্রীৰ বাবে এখন লোহাৰ দলং।একেখন দলঙৰ ওপৰতে ৰেল-লাইনো আছে।পিছলৈ ইয়াৰ ওপৰেদি অহা-যোৱা বন্ধ হ’ল।খৰালি পানী শুকাই নৈখন খিণাই যায়। দলঙৰ দক্ষিণ দিশত বালিৰ ওপৰত সিঁচৰিত হৈ আছে বিভিন্ন গঢ়ৰ শিলবোৰ। দলঙৰ তলেদি জিৰ-জৰকৈ ব্রহ্মপুত্রৰ দিশেৰে বৈ আছে চিমেন। দলঙৰ পৰা দুশ মিটাৰমান দূৰত সুঁতিটো বৰ ঠেক হৈ পৰিছে।তাতে দিয়া হৈছে এখন ব্রেইলী দংল।অইল ইণ্ডিয়াই দিয়া।ইয়াৰ ওপৰেদিয়েই সকলো যান-বাহন,মানুহ-দুনুহ অহা-যোৱা কৰে।এতিয়া এইখনেই চিমেনৰ ওপৰত একমাত্র ৰাষ্ট্রীয় ঘাইপথৰ সংযোগী সূতা।
--মানুহ জনৰ(ঘন দুৱৰাৰ) ভাৱ হয় তেওঁ যেন মূলসুঁতিৰ পৰা বিচ্ছিন্ন এখন ঠাইৰ বাসিন্দা।
--এটা ফোন কৰিব লাগে(তেতিয়া ম’বাইল ফোনৰ ব্যৱস্থা উঃপূঃত হোৱাই নাই ) ফোন!আহ!ইয়াত ফোন বিচৰা মানে পাহাৰত কাছ কণী বিচৰা। চিমেনচাপৰিৰ পৰা গুৱাহাটীৰ লগত ফোনেৰে যোগাযোগৰ কোনো ব্যৱস্থা নাই।নাই এটা পি,চি,অ’।প্রায় ৩০ কিলোমিটাৰ দূৰ চিলাপথাৰলৈ ঢপলিয়াব লাগে।তাকে কৰা হ’ল।
ব্রেইলী দংল পাৰহৈ ৰাষ্ট্রীয় পথৰ খলা-বমাবোৰত ঘটং ঘটং কৰি চিলাপথাৰলৈ গাড়ী আগবাঢ়িল।চিলাপথাৰত কাম নহ’ল। পি,চি,অ’বেয়া।৫ কিলোমিটাৰ আগুৱাই গৈ অৰুণাচলৰ সীমাৰ ভিতৰত থকা লিকাবালিৰ পি,চি,অ’ত ফোন কৰা হ’ল। তেওঁলোক পুনৰ চিলাপথাৰলৈ ঘূৰি আহিল।
চিলাপথাৰলৈ ফোন কৰিবলৈ আহোতেই মানুহ জনে ভাবি আহিছিল, চিলাপথাৰত আজৰি সময় কটাবলৈ দুখনমান কিতাপ কিনাৰ। তাৰেই সন্ধানত তেখেত ওলাল।দোকানৰ পৰা দুখন কিতাপ কিনা হ’ল।তাৰে এখন ডঃমৃণাল চৌধুৰীয়ে সংকলন কৰা “মহাজীৱনৰ মহানায়ক চৈয়দ আব্দুল মালিক”।
--গধূলি এনেয়ে খোজকাঢ়ি মানুহজন গাৱৰ ফালে আগ বাঢ়িল ।বাৰীৰ বাঁহ গছবোৰৰ কাষেদি বাটটো।বাটৰ দুয়োফালে দীঘল দীঘল পদূলিৰ ঘৰবোৰ। মাজে মাজে এটা-দুটা ৰং উঠি যোৱা পকীঘৰ।মুকলি পথাৰখন পাৰহৈ বনৰীয়া গছেৰে ভৰা এডোখ ঠাই।বাটটো এঢলীয়াহৈ তললৈ নামি গৈছে।ভাত-পানী খোৱাৰ পিছত মানুহজনে শোৱাৰ আগে আগে ডঃমৃণাল চৌধুৰীয়ে সংকলন কৰা কিতাপ খন পঢ়ি শেষ কৰিলে।
--মহানায়ক চৈয়দ আব্দুল মালিক।মালিক কাইটি , মালিক ছাৰ!এৰা!অসমৰ সাহিত্য আকাশৰ এটি ধ্রুৱতৰা।হেৰাই গ’ল অসমৰ আকাশৰ পৰা।
--২০০০ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ শেষ সপ্তাহৰ পিছত আকৌ এবাৰ সকলোৰে মনবোৰ গধুৰ হৈ পৰে।৬৭ খন উপন্যাস,প্রায় ২০০০ৰৰ ওপৰ চুটি গল্প,তেনেদৰে নাটক……….।মানুহজনে ভাবিলে -“আমাৰ কাৰণে অকল্পনীয়।এতিয়া যে গধূলি ওলাই গ’লো গাৱৰ মাজেদি ,ধিমিকধামাককৈ জ্বলি থকা চাকিৰ বিচ্ছুৰিত পোহৰে অন্ধকাৰ কম্বল এখনেৰে ঘোপ মাৰি থকা ঘৰবোৰ , অস্তিত্বহীন যেন তাৰ ভিতৰৰ মানুহবোৰ,চিঞৰি চিঞৰি পাঠপঢ়া স্কুলৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ ছন্দোময় মাতবোৰ ,এন্ধাৰ চোতালত বহি বহি কথাৰ মহলা মৰা মানুহবোৰ- এইবোৰেইটো মালিক ছাৰৰ চৰিত্র,কাহিনী। তেওঁ আকৌ ভাবিলে -“কিতাপখন জপাই ভাবিলো।মোৰ সিৰাইদি যেন বৈ গ’ল মালিক ছাৰৰ তেজ।
--ভাবিলো মালিক ছাৰে চিৰপ্রৱাহিত নদীৰ দৰে কলমৰ চিঞাঁহি বোৱাই যদি লিখিব পাৰে, ময়ো পাৰো নেকি এক্সপেৰিমেণ্ট এটা কৰা যাওক।
…..নাই , নোৱাৰি।এয়া যেন তেখেতৰ দৰে সাহিত্যিকৰ জন্মগত প্রতিভা। মালিক ছাৰেলৈ আকৌ এবাৰ শ্রদ্ধাত মূৰটো দোঁ খাই গ’ল।
--ওপৰৰ কথাবোৰ আচলতে চিমেনচাপিৰৰ মাজত ঘৰৰ পৰা দূৰত থাকি নিঃসংগতা অনুভৱৰ সময়ত ,”মালিক ছাৰে কেনেকৈনো লিখে বুলি”কি কৰো,কেনেকৈনো কৰো-কৈ সৰু টেষ্টটিউৱ এটাত সম্পন্ন কৰা এক্সপেৰিমেণ্ট এটাৰ অংশমাত্র।
এক্সপেৰিমেণ্টৰ ফলাফল শূন্য।” [সমাপ্ত]
(মন্তব্য:-বহু বছৰ আগৰ ‘আমাৰ অসম’ৰ দেওবৰীয়া’পূর্বাচল’ত ঘন দুৱৰা দেৱৰ”চিমেনচাপৰিত লাইফৰ এক্সপেৰিমেণ্ট” নামৰ এটা সৰু নিৱন্ধৰ আঁত ধৰি উক্ত নিৱন্ধটোৰ জীৱন্ত ৰূপ দিয়া হৈছে।)
(sogoodislam, dtd ghy the 01.07.2010)
